به چيزى بود كه آنها را به سوى خود جلب و به نافرمانى دعوت مىكرد و همه آزمايشها همين گونه است ، زيرا آزمايش بايد ميزان مقاومت افراد را در برابر كشش گناهان مشخص كند و اگر گناه كششى به سوى خود نداشت ، آزمايش مفهومى نمىداشت . هنگامى كه اين جمعيت از بنى اسرائيل در برابر اين آزمايش بزرگ كه با زندگى آنان كاملا آميخته بود قرار گرفتند ، به سه گروه تقسيم شدند : « گروه اول » كه اكثريت را تشكيل مىدادند ، به مخالفت با اين فرمان الهى برخاستند . « گروه دوم » كه قاعدتا اقليت كوچكى بودند ، در برابر گروه اول به وظيفه امر به معروف و نهى از منكر قيام كردند . « گروه سوم » ، ساكتان و بىطرفان بودند ، كه نه همگامى با گناهكاران داشتند و نه وظيفه نهى از منكر را انجام مىدادند . در آيه دوم مورد بحث ، گفتگوى اين گروه را با نهى كنندگان شرح مىدهد و مىگويد : « بخاطر بياور هنگامى كه جمعى از آنها به جمع ديگرى گفتند : چرا قومى را اندرز مىدهيد كه خداوند سرانجام آنها را هلاك مىكند و يا به عذاب دردناكى كيفر خواهد داد » ( * ( وَإِذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللَّه مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدِيداً ) * ) ( 1 ) .

--> ( 1 ) تعبير به « امة منهم » نشان مىدهد كه گروه دوم از گروه گنهكاران كمتر بودند زيرا از آنها تعبير به « قوما » شده است ( بدون كلمه « منهم » ) در بعضى از روايات چنين مىخوانيم كه جمعيت شهر هشتاد و چند هزار نفر بود و از آنها 70 هزار نفر دست به گناه آلودند ! ( تفسير برهان جلد دوم صفحه 42 ) .